Eduard Engel (ur. 12 listopada 1851 w Słupsku, zm. 23 listopada 1938 w Bornim k. Poczdamu) – niemiecki historyk literatury, purysta językowy, krytyk literacki, pisarz, leksykograf.
Życiorys Urodził się w rodzinie niemiecko-żydowskiej. W Słupsku, który należał wówczas do pruskiej prowincji Pomorze, uczęszczał do szkoły podstawowej (Volksschule) i do gimnazjum. Studiował indoeuropeistykę, filologię klasyczną i romanistykę w Berlinie, w roku 1874 doktoryzował się w Rostocku na temat składni języka starofrancuskiego (dysertacja napisana po łacinie), przez długie lata pracował jako stenograf w Reichstagu. Był człowiekiem o wszechstronnych zainteresowaniach i wielorakich aktywnościach, m.in. w kolejnictwie, gdzie zainicjował określone reformy. Z jego inspiracji Niemcy wprowadziły podczas I wojny światowej czas letni. Za swoje zasługi został w roku 1931 honorowym członkiem Niemieckiego Stowarzyszenia Językowego (Deutscher Sprachverein). W latach trzydziestych ze względu na swoje żydowskie pochodzenie otrzymał od nazistów zakaz publikacji, nie wolno było powoływać się na jego prace. Zmarł w nędzy i zapomnieniuSauter, Anke (2000): Eduard Engel: Literaturhistoriker, Stillehrer, Sprachreiniger. München, s.