W sierpniu 1945 powrócił do Włoch, wstąpił do Włoskiej Partii Komunistycznej. Przez rok uczył w szkole średniej w Imperii, został radnym tego miasta. W latach 1948–1992 członek Izby Deputowanych dziesięciu kolejnych kadencji. W 1984 wybrany ponadto posłem do Parlamentu Europejskiego, przystąpił do Grupy Sojuszu Komunistycznego. W ramach swojego ugrupowania doszedł do członkostwa w komitecie centralnym (od 1956) i sekretariacie (1962–1970, 1979–1983), od 1972 do 1979 kierował frakcją parlamentarną. Od czerwca 1984 do czerwca 1988 zajmował stanowisko sekretarza generalnego PCI. Prezentował postawę bliższą ZSRR niż jego poprzednik Enrico Berlinguer, odbył też kontrowersyjną wizytę w tym państwie, podczas której opowiedział się za koncepcją Wspólnego Europejskiego Domu. Ze stanowiska zrezygnował po przebyciu w 1988 zawału serca, następnie od 1989 do 1990 był prezydentem partii. Po rozłamie w jej łonie zdecydował się wycofać z działalności politycznej. Wieloletni publicysta komunistycznych czasopism „Critica marxista” i „Rinascita”, od 1970 do 1972 redaktor naczelny drugiej z gazet. Autor kilku książek, w tym dotyczących obozów koncentracyjnych i dziejów II wojny światowej.

Odznaczenia Odznaczony m.in.