Błękit majański (hiszp. azul maya) – hybrydowy jasnoniebieski pigment wytwarzany przez kultury prekolumbijskiej Mezoameryki, głównie Majów oraz Azteków.

Charakteryzuje się wysoką trwałością oraz intensywnością zabarwienia. Kolor pomimo upływu czasu oraz niesprzyjającego, wilgotnego klimatu panującego na Jukatanie nie blaknie. Jest również odporny na działanie roztworów zasadowych, kwasu azotowego, rozpuszczalników organicznych i biodegradację.

Majowie używali go do dekoracji naczyń ceramicznych, rzeźb i kodeksów, ale przede wszystkim wykorzystywali go w celach rytualnych, ofiarnych, w kadzidłach oraz do ozdabiania murali. Według XVI-wiecznego hiszpańskiego zakonnika i badacza Diego de Landy Majowie malowali nim ludzi przed złożeniem ich w ofierze.

Historia thumb|200px|Ceramiczna majańska figurka pokryta błękitnym pigmentem (ok. 700–900 n.e.)

Pigment został wynaleziony najprawdopodobniej we wczesnym okresie klasycznym, gdy Majowie zaczęli malować wewnętrzne murale w świątyniach. Najwcześniejszy przykład użycia pigmentu pochodzi z polichromowanych fresków z Calakmul datowanych na 150 rok n.e. Freski pochodzące z okresu preklasycznego go nie zawierają. Na szeroką skalę zaczął być stosowany w okresie klasycznym od ok. 500 roku n.e.