Pierwszy opis pigmentu odkrytego w Chichén Itzá, autorstwa amerykańskiego archeologa H.E. Merwina (1881–1928), ukazał się w 1931 r. Ponieważ w ówczesnym czasie nie natrafiono na niego poza świątyniami Majów, w 1942 r. Rutherford J. Gettens i George L. Stout nadali mu nazwę (błękit majański). Szereg prac nad nim wykonał profesor Dean Arnold z Wheaton College, który w ciągu ponad 40 lat badań połączył etnografię, archeologię i materiałoznawstwo w celu analiz materiałowych oraz składu chemicznego.

Skład chemiczny i wytwarzanie Pierwsze dane dotyczące składu chemicznego przyniosły badania spektrograficzne próbek z Bonampak. Początkowo stwierdzono jedynie obecność manganu, następnie H.C. Harrison z Uniwersytetu Harvarda zidentyfikował również żelazo, wapń, magnez, glin i krzem. Dalsze badania zostały wstrzymane z powodu braku materiału. Zostały wznowione w 1954 r., gdy Peabody Museum udostępniło próbki z Chichén Itzá. W latach 1956–1957 zaczęto podejrzewać obecność niebieskiego składnika organicznego. W 1957 r. rozpoczęły się analizy pigmentu metodą dyfrakcji rentgenowskiej, które wykazały, że jednym ze składników jest pałygorskit – rodzaj białej gliny, która charakteryzuje się strukturą włóknistą, a nie blaszkowatą, jak w przypadku większość glinek.