Thissen opierając się na tych doświadczeniach, określili optymalne proporcje każdego składnika.

Późniejsze badania wykazały też, że oba składniki ogrzewano w temperaturze 150–200 stopni Celsjusza, co powoduje, że cząsteczki indyga wnikają w białą glinę pałygorskitu. Dzięki temu procesowi kolor stawał się trwały i odporny na degradację. Ogrzewania dokonywano prawdopodobnie w specjalnie wybudowanych do tego celu piecach, o czym wspominają wczesne hiszpańskie źródła. Inna teoria zaproponowana przez badaczy mówi, że pigment mógł być produktem ubocznym spalania żywicy kopalowej w czasie religijnych ceremonii i rytuałów.

W celu zidentyfikowania pierwiastków śladowych, próbki z ceramiki oraz fresków badano za pomocą spektrometrii mas sprzężoną z plazmą wzbudzaną indukcyjnie oraz neutronową analizą aktywacyjną. Mimo pewnych problemów z korelacją obu metodologii badania pilotażowe ujawniły śladowe ilości rubidu, manganu i niklu.

Wykorzystanie thumb|250px|Dzieło Juana Gersona wykorzystujące majański błękit