Naukowcy zidentyfikowali kilka kopalń pałygorskitu na Jukatanie m.in. w Ticul, Yo'Sah Kab, Sacalum i Chapab. Ustalono również, że minerał w przebadanych próbkach z Chichén Itzá pochodził z Sacalum, a ten z Palenque – z Sacalum, Yo'Sah Kab oraz z jeszcze jednego nieustalonego źródła.
W 1962 r. za pomocą spektroskopii w podczerwieni stwierdzono, że składnikiem organicznym jest indygo. Było to zaskoczeniem, gdyż związek ten szubko ulega rozkładowi pod wpływem kwasu azotowego i innych utleniaczy, podczas gdy błękit majański jest odporny na działanie takich czynników.
W 1966 roku H. Van Olphen rozpoczął próby odtworzenia charakterystycznego błękitu, łącząc różne glinki o strukturze włóknistej, takie jak pałygorskit i sepiolit z syntetycznym indygo. Otrzymał w ten sposób trzy udane próbki. Jego eksperymenty dowiodły, że czynnikiem niezbędnym do otrzymania trwałego pigmentu jest wysoka temperatura. Próby wykorzystania glinek blaszkowatych (kaolinitu, nontronitu i bentonitu) dały gorsze rezultaty. Pigment o najlepszych właściwościach i najtrwalszym kolorze wymagał zastosowania pałygorskitu. W kolejnym roku R. Kleber, L. Masschelein-Kleiner i J.