Hieronim Piotrowski, ps. „Jur”, „Mohort”, „Andrzej” (ur. w Witebsku, zm. 16 stycznia 1947 w Brzuza) – oficer Wojska Polskiego, uczestnik II wojny światowej, żołnierz podziemia antykomunistycznego.
Życiorys Urodził się w zaborze rosyjskim, gdzie jego ojciec pracował jako prawnik. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rodzina osiadła w Zamościu. Uczęszczał do gimnazjum hetmana Jana Zamoyskiego, gdzie w 1930 r. zdał maturę. Następnie rozpoczął studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, po ich ukończeniu zgłosił się do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Jako ochotnikowi przysługiwał mu wybór rodzaju broni, zdecydował się na służbę w artylerii. Został skierowany na naukę w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu, po jej ukończeniu służył w 3. Pułku Artylerii Ciężkiej w Wilnie. Służbę zakończył w 1936 r. w stopniu podporucznika. Po zakończeniu służby powrócił do cywila, gdzie pracował w Wilnie na stanowisku prokuratora.
Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej został zmobilizowany. W składzie swego macierzystego pułku wziął udział w kampanii wrześniowej, walczył w Armii „Prusy”. Po zakończeniu działań wojennych udało mu się uniknąć niewoli, powrócił do Wilna, gdzie włączył się w działalność konspiracyjną. Początkowo działał w strukturach tzw.