Zaleskiemu.Druga wersja została zadedykowana mogile Wandy.Wersja posiadała wstęp prozą, przypiski i objaśnienia.Wersja posiada oryginalne motto, ściśle powiązane z tekstem, wskazujące, że zarówno ofiara Wandy, jak i przyszły chrzest jej ludu były skutkiem przedśmiertnego błogosławieństwa Chrystusowego na Golgocie.
Recepcja utworu Wiktor Gomulicki (1902) porównał dramat do dziwacznego klejnotu, którego przeznaczenie nie jest zrozumiałe, a który docenić potrafi dopiero znawca. Cezary Jellenta (1909) na marginesie Wandy zauważył, że bohaterami dramatów Norwida nie są wybujałe jednostki albo postaci targane silnymi namiętnościami czy fatalnościami, ale mistyczne pieśni zaczątków sprawy narodu. Zenon Przesmycki (1912) widział w tym dramacie misterium na tle intuicyjnie zarysowanej epoki oraz narodu, gdzie dialog jest niesłychanie oszczędny. Tadeusz Boy-Żeleński (1928) nie uznawał w Wandzie dramatu, ale cenił ją jako klejnot słowa. Wątpliwości co do możliwości wystawienia w tym czasie Wandy na scenie miał też Antoni Słonimski.