W lipcu 1953 został ordynatorem Oddziału Chirurgicznego i dyrektorem Szpitala im. Franciszka Raszei przy ulicy Mickiewicza w Poznaniu. Placówkę zorganizował od podstaw, dokonując m.in. przebudowy części obiektów. W tym czasie wykładał też w Szkole Pielęgniarskiej, prowadził kursy i ćwiczenia dla studentów medycyny, działał w Izbie Lekarskiej, a także w Towarzystwie Chirurgów Polskich. W 1966 przeszedł w stan spoczynku, ale nadal pracował. Założył pierwszą w Polsce poradnię antynikotynową i udzielał się w Polskim Komitecie do Walki z Paleniem Tytoniu. W trakcie walk ulicznych Poznańskiego Czerwca (szczególnie intensywnych w rejonie szpitala) podjął decyzję o przekształceniu lecznicy w lazaret, ratując rannych demonstrantów oraz ubeków. Części powstańców pomógł wówczas uniknąć aresztowań i represji komunistycznych. W 2007 otrzymał za to pośmiertnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia PolskiMichał Danielewski (Gazeta Wyborcza), Operowali rannych, przedruk w: Wielkopolska Izba Lekarska, nr 1/2007, s. 19..
Rodzina Miał syna Stefana oraz córkę, Annę Kałwińską, także lekarzy.
Upamiętnienie Jego imię nadano w 2018 skwerowi u zbiegu ulic Jeżyckiej i Poznańskiej, na poznańskich Jeżycach, przy Szpitalu im. Franciszka Raszei.