W kampanii wrześniowej brał udział jako lekarz. Wywiózł rad z Kliniki Uniwersyteckiej w Poznaniu i przekazał go do Dowództwa Obrony Warszawy. Do października 1939 pracował jako chirurg w Wojskowym Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Za szczególne zasługi w tym czasie otrzymał Krzyż Walecznych. Po kapitulacji wrócił do Poznania, ale musiał stąd uchodzić, ponieważ za wywiezienie radu poszukiwało go Gestapo. Przejściowo przebywał w Krakowie, a następnie w Warszawie, do końca okupacji. Był m.in. ordynatorem Lecznicy „Omega”. Współpracował z państwem podziemnym, uratował jednego z uczestników zamachu na Franza Kutscherę. Podczas powstania warszawskiego ratował powstańców i ludność cywilną.
Po usunięciu Niemców powrócił po raz trzeci do Poznania, gdzie 1 stycznia 1946 został ordynatorem Oddziału Chirurgicznego oraz dyrektorem szpitala sióstr Elżbietanek przy ulicy Łąkowej (pod jego kierownictwem pracował tu m.in. doktor Kazimierz Hołoga). Po likwidacji tej lecznicy pracował w swoim oddziale przeniesionym na ulicę Garbary, a potem w szpitalu na ulicy Szkolnej.