Aż przyjdzie śmierć, mistrzyni form i rozbierze moją duszę, a resztę szat wrzuci do czarnej skrzyni. Bo wolność jest przetrawieniem doczesnej formy przez cel.
Wschodnim braciom Słowianom przyniesiono cesarską formę z Zachodu i mają cesarstwo, a nie mają narodu. Braci Czechów i Rusinów cesarska forma z południa zmienia z narodowych na carskich. Polskę przykryto trzema formami, kłamiąc jak Kain, że pod formami życia nie ma. Tych Bóg, który sam jest celem i życiem zapyta: Kto tu pustych form czcicielem? Formy mam używać ja, a nie ona mnie. Inaczej forma zakrywa mi mój cel, Boga, który mój żywot jest i zmartwychwstanie. Naród formy miewa różne, lecz jeśli zabierze mu się jego formę, to on jeszcze wieki może walczyć. Natomiast ze śmiercią cesarza kończy się cała historia cesarstwa. Bo to jest forma, która używa, żyjąc obcym życiem. Poeta chce używać formy, wiedzieć co mu wolno, by to co niewolne zostało na boku, jako wyjątek. Bo ciemność istnieje tylko w stosunku do światła. Podstawą jest wolność, niewola odstępstwem, duch – treścią, ciało – pozorem.