Tak ukształci się sumienie gmin, baczenie rodów i siła męża naczelnego Rzeczypospolitej.
Tak cierpi organizm narodowy, lecz czy dożył już formy wolniejszej: prostoty w gminie, uczciwości w rodzie, czy dalej woli pędzić za lada manią, liczyć na rewolucję albo cud, to musi rozsądzić czytelnik, bo żaden poeta nie zrzuca z niebios prawd... lecz o nie woła. Naród trwa, bo cierpi. Pierwszą tedy powinnością jest poznać go i krzepić miłością.
Recepcja poematu Stanisław Cywiński (1914) uważał utwór za mający dla filozofii społecznej Norwida takie znaczeni jakie ma Promethidion dla estetyki. Zenon Przesmycki (1932) oceniał go jako jeden z centralnych dla twórczości poety utworów. Zygmunt Wasilewski (1934) zarzucał autorowi ciemność z powodu zupełnego oderwania się od rzeczywistości, przeniesienia spraw politycznych na teren metafizyki i pomieszania kątów widzenia, systemów myślenia i form wyrazu. Władysław Arcimowicz (1935) widział w poemacie dopełnienie Pieśni społecznej, którą znacznie przewyższa, i znakomicie mógłby wyjaśnić.