Poprzez zestawianie fragmentów o odmiennym pochodzeniu Szczypiński tworzy nowe, często niejednoznaczne konteksty znaczeniowe, wpisujące się w estetykę postmodernistycznej intertekstualności.
Prace Szczypińskiego są interpretowane jako refleksja nad statusem obrazu w epoce jego nadprodukcji, a także nad sposobami, w jakie przeszłe przedstawienia funkcjonują w teraźniejszości. Jego twórczość łączy analityczne podejście do historii sztuki z wizualnym eksperymentem, sytuując się na styku malarstwa, kolażu i praktyk konceptualnych.
W cyklach artystycznych : „Utopia”, „Witch Hunt” oraz „Herbarium”, Szczypiński podejmuje refleksję nad współczesną kulturą, społeczeństwem oraz relacją człowieka ze światem.
Cykl „Utopia” przedstawia miasto jako metaforę współczesności i przestrzeń, w której modernistyczne idee postępu, racjonalnej organizacji oraz stabilizacji społecznej ulegają deformacji. Artysta ukazuje dystopijną wizję rzeczywistości, w której deklarowana nowoczesność staje się fasadą skrywającą archaiczne mechanizmy władzy, plemienną mentalność i powtarzalność społecznych rytuałów.