Poeta próbował upewnić się co do stanowiska wydawcy na jesieni, a wobec niepowodzenia tej próby, zwrócił się w styczniu 1862 roku do lipskiego wydawnictwa F. A. Brockahusa. W odpowiedzi z 5 lutego otrzymał propozycję wydania dramatu w zbiorze pism. Ostatecznie Krakus ukazał się drukiem w 1863 roku w tomie Poezje.
Utwór liczy sobie 1010 wersów i został podzielony na 10 obrazów.
Osoby Starzec – pustelnik Liljan – jego uczeń Krakus – książę na Krakowie Rakuz – jego brat Szołom – pisarz koronny czyli runnik Kiempe – wódz skandynawski Grodny – sługa zamkowy Płatnerz Córy grodnych i kmietów Źródło Zorza Próg
Treść mały|Krakus i jego młodszy brat Lech I . Starzec u kresu życia przekazuje to, co mu zostało, uczniowi. Liljan widzi dwóch zbliżających się jeźdźców, Krakusa i jego brata Rakuza. Krakus skarży się pustelnikowi, że w skale pod zamkiem jego ojca zalęgł się gad, którego nie sposób się pozbyć. Starzec wspomina wizytę męża ze wschodu, który opowiadał mu o niewieście, która starła głowę smokowi. Odtąd wszystkie gady są tylko słabymi jego odroślami. Lecz kto zabije gada, nie będzie gadem. Radzi im wybrać się za siedem gór w Tatry i napić się hełmem wody z potoku, który znajdą na końcu drogi.