II. Braciom został tylko jeden koń. Mimo próśb Krakusa Rakuz tnie go ostrogą po twarzy i odjeżdża do Krakowa. Krakus samotny błąka się po puszczy, uważając, by nie obrazić bóstw. Potyka się o głaz. Głaz wstaje. Okazuje się, że był progiem w zamku hrabiego Mścisława, a teraz zabiega drogę podróżnym i gdzie się położy, staje się progiem niewidzialnego pałacu. Krakus jest pewny, że jego brat albo wszedłby do pałacu, albo kopnął kamień, dlatego uważa, że słusznie należy mu się scheda po ojcu. Nie chce dla siebie nic, dlatego kładzie się opodal progu. Okazuje się jednak, że położył się w ogrodzie zamkowym, w szmaragdowej grocie.
III. Rakuz przybywa do Krakowa i dowiaduje się o śmierci swego ojca, Kraka, który przed śmiercią prorokował, że jeden z synów, zmierzający do grodu, zostanie jego następcą. Szołom, który relacjonuje to proroctwo, domyśla się, że umierającemu chodziło o księcia Rakuza. Rakuz chce dzięki radzie pustelnika wygrać z bratem. Każe więc zwołać lud za trzy dni, by był świadkiem śmierci smoka. Do grodu przybyli błędni rycerze, skandynawscy Kiempowie, którzy w swoim kraju wojują ze smokami. Ci twierdzą, że pod grodem żadnego smoka nie ma, że jest tylko w oczach. Rakus każe ich ugościć.