VI. W czasie obrzędów pogrzebowych chóry rozpamiętują kres wspaniałego wodza. Rakuzowi śnił się szpaler dębów, a wszystkie były spróchniałe. Jest śmiertelnie znużony niewyspaniem, trwogą, poczuciem winy. Zasypia.

VII. Przy śpiącym zjawia się zakapturzony Krakus. Żałuje brata, który tak cierpi po zmarłym ojcu. Żałuje, że nie mógł mu pomóc. Po czym oddala się.

mały|Kopiec Kraka VIII. Ludzie spierają się, czy widzieli jednego czy dwóch książąt. Szołomowi wydaje się, że rozpoznał Krakusa, ten jednak nie chce zdjąć kaptura, a zapytany odpowiada zagadką.

IX. Krakus wchodzi z harfą i mieczem do smoczego lochu. Rzuca harfę i wypłasza nietoperze i ptactwo, po czym królewskim mieczem zabija potwora. Ludzie nie wiedzą, kim on jest, czy to książę Rakuz, czy jakiś bóg. Tymczasem powstawszy ze snu od strony zamku zbliża się Rakuz. Naprzeciw niemu na tarczy, wdzięczny lud, niesie swego wybawcę. Rakuz żąda, żeby zdjął kaptur, kiedy Krakus milczy nieporuszony, Rakuz ogłasza turniej, naciera na brata i zabija go. Umierający Krakus odsłania twarz, ale Rakuz z Szołomem i Grodnym rzucają się na ciało i zakrywają je tarczami. Rakuz ogłasza, ze racja jest przy zwycięzcy. Szołom zaprasza lud na poczęstunek do grodu. Lud się rozchodzi. Starzec upomina, by nie zapomniano o ciele zabitego.