X. Rakuz i Szołom zakapturzeni udają się nocą poza gród, by pochować po kryjomu ciało Krakusa. Dziesiątki ludzi śpią zamroczeni miodem. Zwierzęta obgryzają kości smoka. W oddali widać ogień, to starzec z pomocą ludzi usypał stos pogrzebowy, na którym spalono ciało sławnego nieznanego wybawcy grodu.
Recepcja dramatu Waleria Marrené-Morzkowska (1879) oceniła sztukę bardzo surowo, jako najciemniejszy z Norwidowskich fragmentów. Dostrzegła wpływy Balladyny i Lilli Wenedy, ale zaprzepaszczone przez mistycyzm i wyrastającą z niejasnych pojęć historiozofię. Adam Grzymała-Siedlecki (1908) widział w tej tragedii-baśni przejaw przekornej, ale samodzielnej myśli Norwida. Wilhelm Feldman (1908) podziwiał zamysł poety cofnięcia poza krąg wszelkiej prawdy historycznej, aby przekazać swoją prawdę o duchu polskim: bohaterze, który nieznany i nierozpoznany chodzi po świecie, cierpliwie znosi zniewagi, mądrość znajduje u poniewieranego kamienia-progu, pełen prostoty i miłości niesie przebaczenie krzywdzicielowi, ludowi ukojenie. Zdzisław Żygulski (1926) zarzucał Norwidowi, że utopił swój dramat w mętnym symbolizmie. Zofia Szmydtowa (1932) uważała utwór za stop podania, baśni i alegorii, przez rozlewność stylu i kompozycji, mający cechy widowiska ludowego.