zniemczenia z dziedziny kolejnictwa jak: Fahrkarte (zamiast: Billet) czy Bahnsteig (zamiast: Perron). W punkcie szczytowym w roku 1930 Stowarzyszenie liczyło 50 000 członków i 500 oddziałów regionalnych. Byli to przedstawiciele różnych zawodów, przy czym językoznawcy stanowili mniejszość.
Z rezerwą do działalności ADSV odnosiła się Austria, a w Szwajcarii nie istniały żadne filie Stowarzyszenia – w roku 1904 powstało tam oddzielne stowarzyszenie „Deutschschweizerischer Sprachverein”P. Ernst (2005): Deutsche Sprachgeschichte, s. 221.. O ile w początkowym okresie działania purystyczne Stowarzyszenia miały charakter umiarkowany, to z czasem stały się one bardziej radykalne. Motywy narodowe przybrały charakter nacjonalistyczny. Miało to miejsce podczas I wojny światowej, a później po roku 1933, kiedy to Stowarzyszenie przyłączyło się do nurtu ideologii nazistowskiej i głoszonych wówczas poglądów rasistowskich. W swojej gorliwości i naiwności DSV odważyło się jednak krytykować samych przywódców hitlerowskich za częste używanie zapożyczeń. Tymczasem używanie określonych wyrazów obcych służyło przywódcom i ideologom nazistowskim do maskowania prawdziwych treści (mówiono na przykład: Euthanasie zamiast Tötung). Kwestia wyrazów obcych stała się tym samym początkiem końca Stowarzyszenia.