11 listopada 1918 wstąpił do 1 batalionu strzelców w Krakowie. W końcu grudnia 1918 wyruszył z tym batalionem na wojnę z Ukraińcami pod Lwów. 13 stycznia 1919 pod Suchowolą został ranny. Później został przeniesiony do 18 Pułku Piechoty i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. 1 czerwca 1920 dowodząc 9. kompanią został ranny pod miejscowością Gorodec koło Mińska, lecz nie zgodził się na odejście do szpitala i pozostał ze swoim pododdziałem. Wyróżnił się męstwem jako dowódca III batalionu, wyprowadzając go z okrążenia 7 lipca 1920 pod Żabichowem. 27 lipca 1920 odszedł z frontu chory na tyfus. Leczył się w Cieszynie, a po wyzdrowieniu został skierowany do Batalionu Zapasowego 18 Pułku Piechoty.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. Pełnił służbę w 18 pp w Skierniewicach na stanowisku dowódcy kompanii. 1 czerwca 1921 był odkomenderowany z macierzystego pułku do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1471. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko referenta, a następnie kierownika referatu wyszkolenia i mobilizacji.