W 1927 został przeniesiony do 42 Pułku Piechoty w Białymstoku na stanowisko dowódcy kompanii. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 34. lokatą. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. Z dniem 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930/32. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisko szefa Wydziału Mobilizacyjnego. W tym czasie obowiązki służbowe łączył z funkcją członka Komitetu Okręgowego PCK w Krakowie. W listopadzie 1934 został przeniesiony do 1 Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku 1935 został przeniesiony do Sztabu Głównego w Warszawie. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Głównego na stanowisku szefa Wydziału Organizacyjnego, a w 1945 w Sztabie Naczelnego Wodza w Londynie na stanowisku szefa Oddziału Personalnego.
Zmarł 13 lutego 1962 w Londynie i został pochowany na cmentarzu North Sheen.
Był żonaty, miał córkę Marię Krystynę (ur.