W latach 1941–1945 w lesie funkcjonował Waldlager – „obóz leśny”, będący początkowo miejscem pochówku ofiar obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem, a następnie także jako lokalizacja krematoriów, w których palone były ciała ofiar. W grudniu 1941 roku w środku lasu wykopano pierwszy grób masowy, mierzący około 20 metrów długości, 8 metrów szerokości i 6 metrów głębokości. Wraz z dalszą działalnością obozu poręba powiększała się, powstały na niej również kolejne groby, tym razem mierzące 150 metrów długości. Zakopywane mogiły były następnie obsadzane sadzonkami drzew (m.in. brzóz i sosen). Osobne, mniejsze pochówki przeprowadzano również w innych, losowych miejscach. Przy zakopywaniu zwłok pracowało komando złożone z żydowskich więźniów, członkami komando byli m.in. Abraham Rój, Szlama Ber Winer i Mordechaj Podchlebnik. Według relacji Podchlebnika, każdego dnia w lesie zakopywano zwłoki około 1000 osób.