W kwietniu 1943 roku rozebrano krematoria i pozostałe obiekty infrastruktury obozowej, na masowych grobach siano również trawę. Pod koniec 1944 roku odbudowano krematoria, które wzniesiono na betonowych fundamentach o wymiarach 17×17 metrów z żaroodpornej cegły zakupionej w kolskiej cegielni. Przy budowie krematoriów wykorzystano również szyny z kolejki wąskotorowej idącej przez las. W piecach palono jednorazowo 100 ciał. Wcześniejszą maszynę do mielenia kości zastąpiono maszyną przywiezioną z młyna wodnego z Zawadki, zmielone kości wrzucano następnie do Warty. W czerwcu 1945 roku pod nadzorem Władysława Bednarza masowe groby rozkopano i zbadano.
Pod koniec lipca 1945 roku ekshumowano również ciała polskich zakładników. Ekshumacji dokonano w obecności członków rodzin ofiar, lekarza powiatowego oraz przedstawicieli władz samorządowych i partyjnych (m.in. Józefa Mamońskiego), prawdopodobnie obserwowało je kilkaset innych osób, w tym wielu funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej. Do pracy przy ekshumacji zmuszono miejscowych Niemców, m.in. emerytowanego pastora Antona Rutkowskiego z Dąbia. Ciała złożono następnie w nowym grobie w pobliżu dotychczasowego miejsca pochówku. Pogrzebowi przewodniczył ksiądz Bogumił Kasprzak z parafii pw.