Dodatkowo książka, idąc w ślad za opinią Josepha Fieldinga Smitha z 1939, posuwa się wprost do sugestii, jakoby zachowany tekst przemówienia Younga z 1852 powstał w wyniku błędu niektórych zapisujących je skrybów. Usiłuje zmarginalizować to zagadnienie, traktując je raczej jako ciekawostkę historyczną, nie zaś niosące ze sobą znaczące implikacje ogniwo mormońskich wierzeń. Ignoruje tym samym to, iż przynajmniej niektóre źródła wskazują, że do lat 80. XIX wieku naukę tę można uznać za część głoszonych przez świętych w dniach ostatnich doktryn.
Inną strategią wykorzystywaną na kartach książki do zdyskredytowania teorii Adama-Boga jest wykazywanie jej niezgodności z Księgą Mormona. Petersen powołuje się tu na werset dwunasty drugiego rozdziału Księgi Etera, mówiący o Jezusie Chrystusie, nie zaś o Adamie, jako o Bogu tej ziemi, czyli kontynentu amerykańskiego. Zauważa, że dzieje się tak pomimo tego, iż zgodnie z wierzeniami świętych w dniach ostatnich to Adam zamieszkiwał Adam-ondi-Ahman, położone w obecnym stanie Missouri.