Z jej wypowiedzi szambelan domyśla się, że ma iść do kalsztoru.
Wchodzi bankier Glückschnell. Hrabina objawia się siedząc na żelaznym kuferku, jako kobieta biegła w liczeniu pieniędzy. Bankier uspokaja ją, że obecnie Sasi zostawiają żonom zajęcia mniej nudne, raczej troskę o wystrój domu. Glückschnell przynosi złotą głowę Pisaniego, która może służyć za kałamarz lub świecznik. Głowę cyganki, nomen omen, podobną do tej, która przed trzema laty w Karpatach wróżyła Hrabinie. Dalszą rozmowę przerywa wejście Beja. Hrabina prosi tymczasem bankiera o cierpliwość i zapewnia, że historia o cygance jest ich wyłączną tajemnicą. Nieistniejąca scena piąta była prawdopodobnie poświęcona rozmowie Hrabiny z Bejem.
Doktor Zerone wspomina swego przyjaciela, Hrabiego. Zjawia się Smoktani szukający Beja. Smoktani ma bardzo wysoki sąd o jego majątku, nie wierzy natomiast w majątek aferzysty Glückschnella. Admirał ma kolonie, gdzieś daleko w Brazylii. Konsul jest póki co tylko konsulem, a szambelan sądzi, że wyczytał na prehistorycznej siekierze nazwisko Sobomirów. Tylko plotek o Hrabinie Smoktani nie powtarza. Prawdziwy servante ani ich nie słucha, ani nie rozgłasza. Zerone robi to więc za niego. Ludzie wciąż mówią o adoratorach Hrabiny.