Palmyra wraca z kościoła. Próbuje zbywać konceptami poważniejsze napomknienia Rizzia, który stara się doprowadzić do rozmowy o jego uczuciach do niej. Wreszcie napomyka o trzeciej wigilii od czasu, gdy jakaś cyganka w Karpatach, tak zaniepokoiła Hrabinę, że ta aż dotąd nie potrafiła podjąć stanowczej decyzji. Rizzio czuje, że tonie i chce o tym dać znać. Hrabina każe mu pozostać jako artyście przy natchnieniu. Rizzio wyrzeka na swój los artysty, który mu nie pozwala być człowiekiem wśród ludzi. Hrabina jest jednak nieubłagana. Prosi jednak odrzuconego kochanka o pamięć, którą ten jej obiecuje, siebie winiąc za niewczesne wyznanie.
Pojawia się szambelan Sobomir. Nawiązując do wychodzącego Rizzia, zauważa, że i w jego rodzinie bywali tędzy muzycy. I opowiada anegdotę o ostatnim z rodu Wyłgiełłów, które pięknie grywał, ale same sola, aż któregoś razu uderzył głową o stopnie schodów i umarł, a wraz z nim wygasł ród Wyłgiełłów. Hrabina, dyskretnie sięgnąwszy po almanach, wzdycha nad feralnością losu, co szambelan zaraz podchwytuje, kierując rozmowę ku cygance w Karpatach i mijającemu podobno okresowi zastanawiania się. Nie omieszkuje napomknąć, że Sobomirowie (aczkolwiek u schyłku będąc) byliby szczęśliwi, mogąc zasłużyć na względy Palmyry. Hrabina oferuje mu swą rękę jedynie jako siostra i przyjaciółka.