Specjalna Sprawozdawczyni ONZ napisała w końcu do rządu japońskiego, aby poinformować, że nie będzie już używać liczby 13% i nie wspomni o niej w swoim raporcie dla Rady Praw Człowieka ONZ, ponieważ doszła do wniosku, że nie ma żadnych oficjalnych lub najnowszych danych na poparcie tej liczby i że wszelkie odniesienia do tych danych są mylące.
Postrzeganie w społeczeństwie japońskim Sondaż z 1997 roku w programie japońskiej telewizji TV Asahi – Asa Made Nama Terebi wykazał, że 70% respondentów sprzeciwiało się enjo kōsai jeśli obejmowało interakcje seksualne, podczas gdy 30% akceptowało je. Enjo kōsai zazwyczaj postrzega się ją jako przedłużenie rosnącego skupienia Japonii na materializmie, co w dużej mierze zdaniem krytyków jest przyczyną płatnych randek. Krytycy martwią się, że dziewczynki zaangażowane w enjo kōsai wyrosną na nieodpowiednie żony i matki. Takie postrzeganie wynika z podejrzeń, że gdy te dziewczęta będą dorosłe, szybko porzucą lojalność i zobowiązania wobec rodziny w zamian za oferty pieniężne i korzyści materialne. Kontrola nad swoim ciałem i środki na utrzymanie to dla tych dziewczyn nowy rodzaj niezależności.