jest swoiście pojętą „bronią słabych”, narzędziem oporu kulturowego i egzekwowania sprawiedliwości od uprzywilejowanych osób, które częstokroć stoją poza prawem, są chronione przez koterie lub, dzięki pozycji finansowej i społecznej, trudne do dosięgnięcia przez tradycyjny wymiar sprawiedliwości, czują się bezkarne i wszechmocne. Prowadzi to do ich widocznej przez ogół społeczeństwa demoralizacji. Celem unieważniania jest zatem zmniejszanie asymetrii w relacjach społecznych, odpowiadanie na przemoc przemocą reaktywną, używaną nie do dominacji, ale zmniejszania opresji (podobne cele ma partyzantka); jest pozaprawną, oddolną formą wymierzania sprawiedliwości nie w formie cielesnej (lincz), ale w drodze wycofywania szacunku, autorytetu, uznania, członkostwa, a wszystko to poprzez publiczne upokorzenie, ujawnienie dwulicowości, co doprowadzić ma do dyskredytacji oraz utraty wiarygodności; sankcja w tym wypadku przenika całe życie ofiary, nie zakłada się możliwości wytłumaczenia rzekomych bądź faktycznych błędów czy obiecania poprawy, co sprzeczne jest z wartościami współczesnego sądownictwa krajów rozwiniętych; następuje esencjonalizacja, czyli utożsamienie osoby z jej dorobkiem naukowym lub artystycznym i jego zakwestionowanie, często za jeden czyn;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kultura unieważniania · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.