pojawia się również ikonoklazm – karanie wizerunków i dzieł, ich niszczenie bądź ukrywanie, ewentualnie wycofywanie z wystaw i muzeów; nie istnieje de facto; kwestionuje się samo istnienie kultury unieważniania – np. instagramerka Sarah Hagi twierdzi, że problem cc jest pozorny, ponieważ unieważnienie istniało zawsze, a przejawiało się w karach i opresjach doświadczanych przez osoby podporządkowane ze strony establishmentu, szefostwa korporacyjnego itp.; następuje więc tylko zmiana wektora oddziaływania kary; dziennikarz i publicysta Wojciech Borowicz wskazał, iż cancel culture działa wbrew zamierzeniom karzących, zwiększając zainteresowanie osobami i dziełami unieważnianymi; Martina Thiele z Uniwersytetu w Tybindze kładzie natomiast nacisk na pozorność wolności słowa w społeczeństwach konsumpcyjnych, gdzie do mediów dostęp ma zaledwie garstka osób uprzywilejowanych, mogących głosić mainstreamowe poglądy, a zatem cancelowanie jakichś wybranych jednostek za pojedyncze czyny jedynie odwraca uwagę od nierówności w możliwościach głoszenia swoich poglądów między elitami a resztą społeczeństwa; jest mutacją kultury celebryckiej i wypływa z tradycji prasy brukowej czy papparazzich, gdzie stanowi formę walki o widzialność w sieci w drodze denuncjacji, oskarżania, oczerniania itp.; jest formą uproszczenia kultury ze złożonej