USS Tuscumbia – amerykańska pancerna kanonierka rzeczna marynarki wojennej Unii z okresu wojny secesyjnej, o napędzie bocznokołowo-śrubowym, zbudowana w 1862 roku i służąca na Missisipi i jej dopływach w latach 1863–1865.

Jej uzbrojenie stanowiły trzy działa kalibru 279 mm i dwa kalibru 229 mm. Weszła do służby 12 marca 1863 roku. Brała udział w walkach nad rzeką Tennessee i na Missisipi pod Vicksburgiem. Została wycofana ze służby w 1865 roku.

Budowa i opis „Tuscumbia” należała do trzech podobnych rzecznych kanonierek pancernych o małym zanurzeniu, zamówionych w stoczni Joseph Brown Yard w Cincinnati w stanie Ohio nad rzeką Ohio przez amerykański Departament Wojny 30 kwietnia 1862 roku na potrzeby walk na Missisipi i jej dopływach (pozostałe dwie to „Indianola” i „Chillicothe”). Były to ostatnie kazamatowe rzeczne okręty pancerne zamówione przez Unię. Wszystkie trzy kanonierki były zbudowane na bazie takiej samej idei Josepha Browna: szerokich płaskodennych okrętów z poprzeczną kazamatą pancerną, umożliwiającą silną salwę do przodu, z obudowanymi bocznymi kołami łopatkowymi w tylnej części jednostki. „Tuscumbia” była największą jednostką z całej trójki, a przy tym najszerszym amerykańskim okrętem aż do końcówki XIX wieku. Jej koszt budowy wyniósł ponad 229 000 dolarów.