Nazwa okrętu wywodziła się od miasta w Alabamie, nazwanego od imienia wodza Czirokezów. Budowa kadłuba została podzlecona nieustalonej stoczni z New Albany nad rzeką Ohio – być może McCord & Junger, która dostarczyła maszyny. Okręt był wodowany 12 grudnia 1862.
Wszystkie trzy kanonierki były drewnianymi okrętami o napędzie bocznokołowym, z kołami łopatkowymi w dużych obudowanych tamborach blisko rufy. W przedniej części na pokładzie znajdowała się szeroka i krótka opancerzona kazamata, z pochylonymi ścianami. Pod koniec budowy plany „Tuscumbii” zmodyfikowano na żądanie admirała Davida Portera, dodając jeszcze kazamatę rufową. Z uwagi na rozmiary oraz duże masy umieszczone z przodu i tyłu, jednostka musiała być usztywniona typowymi dla amerykańskich statków rzecznych prowadzonymi wysoko wzdłużnymi i dodatkowo poprzecznymi cięgłami (ang. hog chains). Mimo to, problemem było opadanie kadłuba na krańcach, zwłaszcza przy uszkodzeniu cięgieł w walce. Kazamaty były przykryte pomiędzy kołami łopatkowymi lekkim pokładem (ang. hurricane deck) ze sterówką. Kazamata, znajdująca się w przedniej części, miała ok. 18,9 m szerokości i 6,7 m długości (62 na 22 stopy).