Po wojnie zaangażował się w działalność polityczną, przystąpił do Partii Liberalnej (w 1961 przekształconej w Unię Centrum). Od 1946 do 1967 zasiadał Parlamencie Grecji (z przerwą na kadencję 1952–1956). Był członkiem i przewodniczącym delegacji Grecji do Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, a także członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Zajmował stanowiska sekretarza stanu przy premierze ds. sprawiedliwości (listopad 1945–luty 1946), a następnie ministra: sprawiedliwości (luty–kwiecień 1946, lipiec 1951), edukacji narodowej (marzec–kwiecień 1946), ekonomii (kwiecień 1949–styczeń 1950), finansów (marzec–październik 1951), koordynacji (wrzesień–październik 1951, listopad–grudzień 1963, luty–czerwiec 1964), obrony narodowej (lipiec–październik 1952). Od 1949 do 1952 reprezentował Grecję we władzach Banku Światowego, a od 1964 do 1966 kierował Bankiem Grecji. Po zamachu stanu czarnych pułkowników od kwietnia do października 1968 osadzony w areszcie domowym, w 1974 był także uwięziony w obozie na wyspie Jaros. Po śmierci Jeorjosa Papandreu stał się jednym z liderów opozycji.