W 1974 został założycielem Unii Centrum – Nowych Sił, jego partia w wyborach z 1974 zajęła drugie miejsce, a Mawros został liderem opozycji (do 1977). Od lipca do października 1974 wicepremier i minister spraw zagranicznych w rządzie jedności narodowej. W 1976 ugrupowanie weszło w skład sojuszu Unia Demokratycznego Centrum, w której objął funkcję lidera. W 1977 uzyskał reelekcję do parlamentu, jednak ze względu na słaby wynik wyborczy zrezygnował ze stanowiska i przeszedł do Ogólnogreckiego Ruchu Socjalistycznego. W 1981 wybrany ponownie do krajowej legislatywy, zaś w 1984 do Parlamentu Europejskiego. Przystąpił do frakcji socjalistycznej. W 1989 zrezygnował z członkostwa w PASOK, następnie zakończył działalność polityczną.
Odznaczenia Odznaczony m.in. Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy i Orderem Jugosłowiańskiej Flagi I klasy.
Przypisy