Kiedy 1 sierpnia generałowa opuszczała Paryż, spotkało go z jej strony jakieś bliżej nie znane, bardzo dotkliwe upokorzenie towarzyskie, które spowodowało, że poeta na dłuższy czas zerwał wszelkie stosunki towarzyskie i przerwał wszelkie prace. Pierścień był już wtedy doprowadzony do połowy. W liście do Józefa Bohdana Zaleskiego z 19 listopada Norwid donosił, że pracę nad dramatem ukończył. Nie udało się ustalić czy wysłał go na konkurs. Utwór raz tylko wspomniany w 1875 w prasie poznańskiej, przeleżał w papierach Teofila Lenartowicza. Po śmierci Lenartowicza rękopis przeszedł w ręce jego spadkobiercy, Stanisława Leszczyńskiego, a od niego do Zenona Przesmyckiego. Drukiem ukazał się w drugim tomiku ineditów wydanych przez Przesmyckiego w 1933 jako Cypriana Norwida Pierścień Wielkiej Damy.
Osoby Hrabina Maria Harrys (wdowa).
Mak-Yks – daleki krewny jej męża.
Magdalena Tomir – poufna Hrabiny.
Graf Szeliga.
Sędzia Klemens Durejko.
Klementyna – żona sędziego.
Salome – odźwierna.
Majster – ogni sztucznych.
Komisarz Policji i Straż.
Stary sługa.
Nowy sługa – Służąca.
Panienki z pensji – Goście.