Durejko uznaje się za sprawcę zaszłych wypadków.

Recepcja dramatu Tadeusz Sinko (1934) widział w dramacie brylant o dziwnie misternym szlifie. Był zdania, że Norwid wyspowiadał się w nim najbardziej otwarcie ze swego urazu psychicznego, ukazując tragikomiczność miłości ubogiego poety do wielkiej damy. Stawiał go na równi z Fantazym, wierząc, że otworzy on drogę na scenę innym jego dramatom. Tadeusz Boy-Żeleński (1936) oceniał utwór jako klejnot wysokiej ceny. Wskazywał na nowatorstwo Norwida: na połączenie liryzmu z ironią, śmiałe stosowanie dysonansów np. w scenie, gdzie owładnięty myślami samobójczymi poeta opycha się ciasteczkami i jego światopogląd staje się mniej mroczny. Zwracał uwagę na brak romantycznego patosu, na płynący głęboko pod słowami nurt uczuć. Czasem nawet za głęboko, jak na potrzeby sceny. Jego zdaniem żyjący w ciszy Norwid był wyczulony na każdy najlżejszy szept, podczas gdy scena często wymaga wzmocnienia głosu i szminki. Chwalił utwór Adolf Nowaczyński (1936) za dialog otwierający na najdalsze głębie, za kostyczność mijającą się raz za razem z sarkazmem, za subtelną arcypolskość, przy której nawet Dejanira i Fantazy Słowackiego wypadają pospoliciej. Kazimierz Wyka (1936) zauważał, zwłaszcza w dwóch pierwszych aktach, brak akcji, która by porywała czytelnika.