Za projekt lokomotywowni odpowiadał Wacław Żenczykowski, a wykonawcą inwestycji była firma Travers.

Tabor elektryczny obsługujący Warszawski Węzeł Kolejowy stanowiły głównie trójczłonowe elektryczne zespoły trakcyjne serii E91 w liczbie siedemdziesięciu sześciu egzemplarzy, które od lipca 1936 wprowadzono do ruchu. Tuż obok nich dysponowano sześcioma lokomotywami czteroosiowymi serii EL 100 brytyjsko-polskiej produkcji i EL 200 wyprodukowane w zakładach HCP w Poznaniu.

Dalsza realizacja planów została przerwana z powodu wybuchu II wojny światowej.

Polska Rzeczpospolita Ludowa thumb|upright|Zniszczenia Warszawskiego Węzła Kolejowego dokonane przez wycofujące się wojska niemieckie w 1945 roku

Powojenna sytuacja Po zakończeniu działań wojennych infrastruktura kolejowa była w bardzo złym stanie. Ze względu na fatalny stan gospodarki, zwłaszcza przemysłu elektrotechnicznego, niemożliwe było podjęcie produkcji taboru szynowego w kraju. Już pod koniec lat 40. rozpoczęto planowanie dalszej elektryfikacji linii, w tym Magistrali Węglowej od Chorzowa do Tczewa, jednak elektryfikacja nie była wówczas możliwa. Podjęto natomiast odbudowę przedwojennej sieci trakcyjnej na warszawskim węźle kolejowym.