To spowodowało, że ruch na niej był ograniczony przez trzy lata z uwagi na zadymienie przez parowozy, które po niej kursowały.
Odcinek Warszawa Wschodnia – Otwock był gotowy 14 sierpnia 1936 roku, a 15 grudnia tegoż roku pociągi na odcinku Otwock – Pruszków zostały oficjalnie uruchomione, co umożliwiło na uruchomienie pociągów w trakcji elektrycznej przez linię średnicową i wyeliminowanie problemów z ograniczonym ruchem w wyniku zadymiania tunelu przez trakcję parową.
W 1937 roku uruchomiono pociągi elektryczne na odcinku Pruszków – Grodzisk Mazowiecki. 6 września na odcinku Grodzisk Mazowiecki – Żyrardów, 15 grudnia na ostatnim odcinku przewidzianym do elektryfikacji w pierwszym etapie, czyli od Warszawy Wschodniej do Mińska Mazowieckiego.
Tuż w okolicach stacji Warszawa Zachodnia przy ulicy Armatniej mieścił się warsztat elektrotrakcyjny zajmujący się naprawą taboru elektrycznego wraz z przylegającą lokomotywownią Olszynka Grochowska, w której dyslokowano tabor elektryczny. Do budowy lokomotywowni przystąpiono na przełomie 1937 i 1938 roku w celu obsługi taboru elektrycznego na WWK, którą ukończono pod koniec 1938 roku.