Wczesne utwory poetyckie Zbigniewa Waldemara Okonia nawiązują do wydarzeń z II wojny światowej, później pojawiają się w jego poezji wątki związane z przyrodą i regionem chełmskim, ze współczesną sytuacją społeczno-polityczną, a również wątki liryczne, czasem w formie dialogów z żoną i z dziećmi. W tomiku Przybliżanie ciemności (1988) w wierszu Ja (w końcowym fragmencie) poeta pisze o sobie: jestem Polakiem/takim jak Norwid/takim jak robotnik z cementowni/małym jak życie człowieka/i nieznanym jak historia mego naroduZbigniew Waldemar Okoń (2022): Poezja jest pamięcią czasu, s. 128. Inne zbiory wierszy Okonia to m.in.: Niecierpliwość drzewa (1979); Wszystko za blisko, wszystko za daleko (2000); Dom nasz będzie ogromny (2012).
Wiersze, proza, artykuły Zbigniewa Waldemara Okonia drukowane były/są na łamach wielu czasopism, m.in. w „Życiu Literackim” i „Roczniku Chełmskim”.