W roku 1998 Henryk Makarski pisał: „Zbigniew Waldemar Okoń, zafascynowany regionem poeta i prozaik (…) od setek banalnych poetów odróżnia się skromnością. Nie kokietuje czytelnika, nie epatuje nowinkami z literackiej giełdy. Stawia ważkie pytania, pochylony w pogodzie ciszy nad dostojnością chleba. Poeta mówi: Ja ciągle idę do Polski. Jest uwrażliwiony na współczesność we wszystkich jej przejawach, nie wstydzi się być cząstką czasu, zadaje niewygodne pytania: powiedzcie, kto jest wrogiem, kto przyjacielem (z wiersza Pytanie, 1980). Poeta jest świadom odpowiedzialności za słowo: poezja jest pamięcią czasu/ dlatego poeta/nie może kłamać. Twórca z uporem powraca do chełmskich kredowych wzgórz w smugach ciszy, jego wiersze pachną Czechowiczowskim snem, który – ma nadzieję – ocaleje, pielęgnowany przez syna i późne wnuki. Poeta uważa, że życie to jest ptak zamknięty we mnie i niczym alchemik utrwala nastroje poprzez roztapianie realiów w szklance impresjonistycznej metaforykiH. Makarski: Dorobek poetów z kręgu lubelskiego oddziału ZLP (1983–1980) (fragment), w: Z.W. Okoń (2022): Poezja jest pamięcią czasu, s. 191..”
Utwory Z.W. Okonia były tłumaczone na języki rosyjski i rumuński.