Książę ochoczo przybywa tam, gdzie nakrywa go udający gniew Julien i obaj wdają się w pojedynek na szpady. To pretekst, by książę zginął i żeby nie łączono jego śmierci z polityką.

Walkę przerywa wieść o kradzieży prochu ze zbrojowni markiza i zabiciu rozstawionych strażników. Książę sądzi, że to sprawka buntowników. Julien wymyka się z posiadłości i ostrzega ludzi Plantina planujących wysadzić most, przez który mają przechodzić najemne oddziały, by w porę uciekli przed nadchodzącymi żołnierzami księcia. Most zostaje wysadzony pod osobistym nadzorem Juliena i buntownikom udaje się pokrzyżować szyki księcia, a nawet go porwać. W kryjówce buntowników Julien oznajmia wszystkim, że to on jest Czarnym Tulipanem. Książę czuje się mimo wszystko uhonorowany, że zginie z rąk Czarnego Tulipana. Zostaje zmuszony do podpisania ułaskawienia Plantina i mianowania go generałem.