W środowisku wspinaczkowym potocznie szczyt jest zwany Mięguszem lub określany skrótem MSW.
Opis szczytu Szczyt ma dwa wierzchołki: zachodni (główny) i wschodni niższy (2427 m), rozdzielone Mięguszowiecką Szczerbą. Poniżej wschodniego wierzchołka, w grani opadającej na Mięguszowiecką Przełęcz Wyżnią, wznosi się Mięguszowiecka Baszta (2410 m), oddzielona od kopuły szczytowej Mięguszowiecką Szczerbinką. W masywie Mięguszowieckiego Szczytu wyróżnia się następujące formacje skalne: ściana północno-zachodnia opadająca do górnej części Żlebu Hińczowej Przełęczy i na Wielką Galerię Cubryńską, ściana północna, która poprzez Mały Bańdzioch opada na Wielki Piarg. Dzieli się na trzy części – najwyższa partia, tzw. kopuła ściany szczytowej o wysokości ponad 200 m, część środkowa opadająca od ukośnej, trawiasto-piarżystej galeryjki do Małego Bańdziocha, w którym nawet latem często widoczny jest znad Morskiego Oka płat śniegu. Ścianę nad kotłem przecinają trzy żleby. Poniżej kotła znajduje się dolna część ściany.