Konferencja w Jabłonnie – międzynarodowa konferencja naukowa zorganizowana przez Polską Akademię Nauk pod przewodnictwem Leopolda Infelda w lipcu 1962 roku w Warszawie (1 wykład) i w podwarszawskiej Jabłonnie. Tematem konferencji była Ogólna teoria względności i grawitacja. Konferencja była ważna, ponieważ umożliwiła pierwsze spotkanie fizyków z Zachodu i Wschodu. Wzięło w niej udział 114 uczestników, byli obecni wszyscy czołowi fizycy zajmujący się ogólną względnością i grawitacją, w tym laureaci Nagrody Nobla. Konferencję sponsorowała Polska Akademia Nauk, UNESCO i Międzynarodowa Unia Fizyki Czystej i Stosowanej (IUPAP).
thumb|Paul Dirac i Richard Feynman w Jabłonnie koło Warszawy. Lipiec 1962.
Cel zorganizowania konferencji Pomysł organizowania cyklicznych międzynarodowych konferencji na temat ogólnej teorii względności i grawitacji narodził się po II wojnie światowej. W 1955 roku, z okazji pięćdziesiątej rocznicy powstania szczególnej teorii względności, zorganizowano międzynarodową konferencję w Bernie. W spotkaniu wzięło udział 89 naukowców, jednak podział polityczny świata był widoczny w liczbie uczestników z Zachodu (85) i Wschodu (3). W Bernie postanowiono zorganizować kolejną konferencję w 1957 roku w Chapel Hill (USA), w której wzięło udział tylko 46 naukowców, bez udziału ze Wschodu.