W 1959 roku odbyła się kolejna konferencja we Francji, w której wzięło udział 119 naukowców, w tym 8 ze Wschodu. W Royaumont zdecydowano, że kolejna konferencja powinna odbyć się w Polsce, a prof. Leopold Infeld został przewodniczącym Lokalnego Komitetu Organizacyjnego. Bez jego statusu i wpływów, nie byłoby możliwe zorganizowanie konferencji w Jabłonnie.
Położenie geograficzne i dążenie prof. Infelda do przyciągnięcia uczestników ze Wschodu przywiodły do Jabłonny 114 uczestników, w tym 33 ze Wschodu. Była to pierwsza okazja po II wojnie światowej do spotkania tak dużej grupy fizyków z Zachodu i Wschodu, co pozwoliło na trwałe dyskusje między naukowcami z różnych krajów. Obecna była cała czołówka fizyków zajmujących się tematem konferencji, w tym Paul Dirac, Richard Feynman, John Archibald Wheeler, Hermann Bondi, Subrahmanyan Chandrasekhar, Bryce DeWitt, Witalij Ginzburg, Dmytro Iwanenko, André Lichnerowicz i inni. Główne tematy dyskusji koncentrowały się na promieniowaniu grawitacyjnym, grawitacji kwantowej i rozwiązaniach równań pola Einsteina.