Wydarzenia historyczne tamtego okresu sprawiły jednak, że już na przełomie 1956 r. nastąpiła krytyka tego nurtu. Dało to możliwość i impuls dla zwrotu w stronę nowoczesności ukierunkowanej zarówno fascynacją przedwojennym modernizmem jak i tendencjami ogólnoświatowymi, szczególnie podpatrzonymi w Europie Zachodniej i w Stanach Zjednoczonych. Znaczącym wyznacznikiem tej nowoczesności była Karta Ateńska, którą opracowano w latach 30. XX wieku przez Międzynarodowy Kongres Architektury Nowoczesnej. Podstawą jej założeń stanowiło zapewnienie mieszkańcom słońca, świeżego powietrza i zieleni, a także stosowanie swobodnej kompozycji urbanistycznej. Stanowiło to wyraźną opozycję zarówno do socrealizmu jak i zwartej zabudowy kreowanej w XIX wieku. Takie nowe podejście i zasady szczególnie mocno ujawniło się pośród młodych architektów, którzy rozpoczęli wówczas pracę w biurach projektów, a byli pierwszym pokoleniem wykształconym już we Wrocławiu.