Carlo Evasio Soliva, Karol Soliwa (ur. 21 listopada 1791 w Casale Monferrato, zm. 20 grudnia 1853 w Paryżu) – włoski kompozytor i pedagog muzyczny.
Życiorys Jego rodzice prowadzili kawiarnię. Studiował w konserwatorium w Mediolanie u Bonifazia Asiolego i Vincenza Federiciego, dyplom uzyskał w 1815 roku. W 1816 roku został dyrygentem La Scali, gdzie wystawił z sukcesem swoją pierwszą operę La testa di bronzo, w kolejnych latach wystawioną w Neapolu (1817), Wenecji (1818) oraz Dreźnie i Monachium (1821). W 1821 roku przybył do Warszawy, gdzie z inicjatywy generała Aleksandra Różnieckiego objął stanowisko dyrektora śpiewu w Instytucie Muzyki i Deklamacji. Jego zatrudnienie spowodowało ataki ze strony środowiska akademickiego i prasy warszawskiej, Józef Elsner zarzucał mu brak przygotowania do nauczania śpiewu. W latach 1823–1824 przebywał na samowolnie przedłużonym urlopie w Mediolanie. W 1826 roku z jego inicjatywy przy Instytucie Muzyki i Deklamacji otwarto zakład litograficzny, powielający nuty do nauki śpiewu. 7 kwietnia tegoż roku poprowadził w katedrze warszawskiej własną aranżację Requiem Józefa Kozłowskiego w trakcie mszy żałobnej za Aleksandra I. W latach 1823–1830 dyrygował w Teatrze Narodowym operami włoskimi, koncertami symfonicznymi i przedstawieniami galowymi.