11 października 1830 roku na pożegnalnym koncercie Fryderyka Chopina z udziałem kompozytora dyrygował prawykonaniem jego Koncertu fortepianowego e-moll. Po konflikcie w Józefem Elsnerem i podziale Instytutu Muzyki i Deklamacji w 1826 roku został dyrektorem Szkoły Dramatycznej i Śpiewu.
Po upadku powstania listopadowego i zamknięciu na fali represji Konserwatorium Warszawskiego, wyjechał w 1832 roku do Petersburga, gdzie przebywał do 1841 roku prowadząc naukę śpiewu i teorii muzyki w szkole teatralnej, a także dyrygując w teatrach cesarskich. W 1841 roku na krótko odwiedził Szwajcarię, po czym wrócił do rodziny we Włoszech. W 1844 roku osiadł w Paryżu, gdzie uczył śpiewu i sporadycznie komponował. Napisał Te Deum, zadedykowane Napoleonowi III. W 1851 roku został honorowym członkiem Akademii Muzycznej św. Cecylii w Rzymie. Po śmierci pochowany na paryskim cmentarzu Père-Lachaise.
Opery Solivy spotkały się z pochlebnymi opiniami Stendhala i Gaetana Donizettiego. W trakcie pobytu w Rosji zyskał sobie podziw Michaiła Glinki i Aleksieja Wierstowskiego. W Paryżu utrzymywał kontakty z Fryderykiem Chopinem i George Sand, która upamiętniła jego śmierć sonetem. Chopin chwalił go w liście do Tytusa Woyciechowskiego z 12 października 1830 roku.