Uczyła się poprzez samokształcenie, a od dwunastego roku życia pobierała także lekcje gry na fortepianie i solfeżu. Dzięki pracy nad swoją techniką pianistyczną już w 1876 roku bez problemu czytała nuty i grała. Cechowała ją wrażliwość i finezja, a dzięki bujnej wyobraźni zdolna była nawet do improwizacji. Hippolyte Maury, nauczyciel gry na kornecie, przedstawił ją Césarowi Franckowi. Ten następnie zaczął udzielać jej prywatnych lekcji gry na fortepianie, a następnie zachęcał ją do przystąpienia do egzaminów wstępnych na studia muzyczne.
Studia w Konserwatorium Paryskim alt=Photographie en noir et blanc de trois quarts face d'une jeune femme (Mel Bonis).|mały|Mel Bonis, około 1880 roku. alt=Photographie prise de trois quarts face d'une jeune femme, elle porte un diadème dans ses cheveux.|mały|Mel Bonis, około 1883 roku. 30 grudnia 1876 roku, decyzją rektora Ambroise’a Thomasa, bez konieczności przystępowania do egzaminów wstępnych Mel Bonis rozpoczęła naukę w Konserwatorium Paryskim. Rozpoczęła studia w klasie kompozycji, które obejmowały zajęcia z zakresu harmonii, akompaniamentu fortepianowego, gry na organach, kontrapunktu i fugi. Harmonii i akompaniamentu fortepianowego uczyła się u Ernesta Guirauda, a gry na organach u Césara Francka.