W mniejszym stopniu uczyli ją również Napoléon Alkan, Albert Lavignac, Antoine Marmontel, a także Adolphe Danhauser i Jules Massenet. Wkrótce klasa harmonii i akompaniamentu fortepianowego została rozdzielona, w związku z czym Bonis trafiła pod opiekę Auguste’a Bazille’a. W 1879 roku Mel Bonis zdobyła ówczesny odpowiednik dyplomu licencjackiego z wyróżnieniem (fr. Second prix), a w roku kolejnym – dyplomu magisterskiego z wyróżnieniem (fr. Premier prix) w zakresie harmonii. Wróciła do nauki akompaniamentu pod okiem Ernesta Guirauda, którego awansowano na nauczyciela kontrapunktu i fugi. W 1881 roku opuściła jednak tę klasę, prawdopodobnie pod presją rodziców, którzy nie akceptowali jej związku ze śpiewakiem Amédéem-Louisem Hettichem.
Podczas studiów w klasie kompozycji Mel Bonis początkowo podlegała rozporządzeniu z 1850 roku, a następnie rozporządzeniu z 1878 roku. Była jedną z pierwszych kobiet studiujących kompozycję, tuż po Athalie Legrain, która była pierwszą kobietą realizującą studia w klasie organów. Pierwsze kobiety podejmowały studia w zakresie kompozycji w latach 60. XIX wieku. Wśród nich na przykład Charlotte Jacques, która rozpoczęła studia w klasie Aimégo Leborne'a.