W 1878 roku, za kadencji Ambroise’a Thomasa po raz pierwszy w historii Konserwatorium Paryskiego otwarto dwie klasy harmonii dla kobiet.

Mel Bonis została tym samym jedną z pierwszych studentek Ernesta Guirauda, studiując wraz z Eugène’em Piffarettim, Paulem-Marie Jeanninem i Claude’em Debussym. Była bardzo ceniona, o czym świadczą życzenia na 1880 rok przesłane przez Ernesta Guirauda: „Jakże byłbym zakłopotany, gdybym musiał cię kiedyś zbesztać jako nauczyciel, gdybyś nie była jedną z tych, których można tylko chwalić. Życzę ci, abyś zdobyła dwa dyplomy z wyróżnieniem, na co wszyscy liczą”. W klasie akompaniamentu fortepianowego studentów było więcej, tam Mel Bonis nie była już jedyną kobietą. Oprócz niej były tam również Blanche Sorbier, Françoise Vacher i Marie Archainbaud. Kompozytorka przerwała studia kompozytorskie. W 1879 roku otrzymała dyplom licencjata z wyróżnieniem w klasie akompaniamentu.

W styczniu 1881 roku jej mentor Auguste Bazille stwierdził, że Bonis jest „najlepsza w klasie, ale paraliżuje ją strach”.