W 1919 dokończył budowę fabryki „Azot” w Borach i został jej dyrektorem technicznym. W związku z kryzysem gospodarczym szybko wstrzymał produkcję, którą rozpoczął ponownie po reformie gospodarczej Władysława Grabskiego w 1924. W 1925 rozpoczął budowę dworu w Dąbrowie wg projektu Jana Koszyc-Witkiewicza. W 1929 fabryka „Azot” zbankrutowała, Sulikowski zaś zamieszkał w Dąbrowie koło Jeżowa. Od 1930 pracował w Zjednoczonych Fabrykach Maszyn i Wagonów Ludwik Zieleniewski i Fitzner-Gamper SA w Siemianowicach Śląskich, a następnie jako radca techniczny w Urzędzie Patentowym w Warszawie. W 1932 powrócił do Dąbrowy, gdzie zajmował się administracją majątku, kontynuował budowę dworu i działał społecznie w Gminie Popień.

Podczas II wojny światowej majątek w Dąbrowie przeszedł pod zarząd niemiecki, następnie w 1944 jego część została przejęta pod budowę lotniska Luftwaffe. W lutym 1945 z powodu reformy rolnej Sulikowski został wywłaszczony bez odszkodowania i w marcu 1945 r. zamieszkał w Łodzi.