W latach 1946–1952 członek Zgromadzenia Konstytucyjnego i następnie Izby Deputowanych z ramienia Chrześcijańskiej Demokracji, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Izby. Był jednocześnie oddelegowany do Parlamentu Europejskiego i Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1949–1952). Od 10 sierpnia 1952 do 14 września 1959 należał do Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, odpowiadając za prasę i informację, a następnie kwestie społeczne. Pomiędzy 1955 a 1960 kierował Unią Europejskich Federalistów (początkowo jako prezes honorowy, następnie prezydent). W kolejnych latach był prezesem spółki Satap zarządzającej autostradą i stowarzyszenia przemysłowego w Asti, a także szefem włoskiego związku sportowego skoków spadochronowych i sekretarzem komitetu organizującego Italia ’61. W połowie lat 70. zaangażowany w umiarkowany prąd Włoskiego Ruchu Społecznego, dążący do współpracy z chadekami. Objął funkcję honorowego przewodniczącego partii Narodowa Demokracja, bez powodzenia kandydował w wyborach w 1979, po których ta została rozwiązana.